هفته بزرگداشت مقام معلم

تصور عمومی از هنرستان، کارگاه و آچار و دستگاه است؛ جایی برای مکانیک، تأسیسات، برق، حسابداری، شبکه و نرم‌افزار. اما میان بوی روغن موتور، صدای جوشکاری، سیم‌کشی تابلو برق و کدهای برنامه‌نویسی، معلمانی هستند که ابزارشان فقط فنی نیست؛ ابزارشان «کلمه» و «نگاه» هم هست و ایرادهای روح و ذهن را هم تعمیر می‌کنند.

معلم در هنرستان، پیچ شُل «اعتماد به نفس» را محکم می‌کند، اتصال کوتاه «ناامیدی» را می‌یابد و با چسب «باور» می‌پوشاند. وقتی هنرجو خودش را مثل قطعه‌ای معیوب می‌بیند که دیگر راهی ندارد، معلم با مهندسی روح، همان قطعه را از نو سیم‌کشی می‌کند؛ یک سرِ آن را به باور وصل می‌کند و سر دیگر را به آینده‌ای روشن.

هنرآموزان عزیزمان در هر رشته – مکانیک، تأسیسات، برق، حسابداری، شبکه و نرم‌افزار – و دبیران گرامی دروس عمومی، همگی دست‌بهدست هم می‌دهند تا هنرجو نه فقط یک تکنسین ماهر، که انسانی شریف، آگاه و امیدوار بار بیاید. این همراهیِ «علم» و «اخلاق»، همان چیزی است که هنرستان را به کارخانۀ آدم‌سازی تبدیل کرده است.

هفته بزرگداشت معلم، بهانه‌ای است برای تشکر از تمام این استادکاران بی‌ادعا. از هنرآموزانی که در کارگاه، دست هنرجو را می‌گیرند تا فنی بیاموزد، تا دبیرانی که در کلاس، ذهن او را برای زندگی شرافتمندانه آماده می‌کنند.

روز معلم، فرصتی است تا از جان‌نثاری‌ها و تلاش‌های بی‌وقفه کسانی بگوییم که سواد را به نسلی تازه منتقل می‌کنند و در دل کارگاه‌ها و کلاس‌های درس، نسلی توانمند و اخلاقی را تربیت می‌کنند. این روز نه فقط به یادبود معلمانی که جان خود را در این راه نهادند، بلکه نمادی از جایگاه رفیع تعلیم و تربیت در ایران زمین است. طبق تقویم رسمی کشور، ۱۲ اردیبهشت‌ماه هر سال به نام روز معلم ثبت شده و این روز بزرگ در سال ۱۴۰۵ خورشیدی (۲۰۲۶ میلادی) نیز با شکوه تمام گرامی داشته می‌شود.